นับตั้งแต่กระดาษใบแรก เปื้อนหมึกจากการเรียนพิมพ์ดีด เพื่อสอบเทียบฯ กศน. ชีวิตก็ดูจะผูกพันกับกระดาษและน้ำหมึกมาโดยตลอด แรกๆ หนทางก็โรยด้วยกลีบกระดาษขาวบาง หลังๆ เริ่มเปื้อนเปรอะ ยิ่งนานยิ่งเลอะประสบการณ์
วันหนึ่ง คุณครู กศน. ถามหาอาสาสมัคร ไปถ่ายเอกสารการบ้านมาแจกเพื่อน ผมรีบรับอาสาครูทันใด จนลืมไปว่าตนเองไม่มีรถมอเตอร์ไซค์
แถว กศน. มีร้านถ่ายเอกสารอยู่ร้านเดียว คือฝั่งตรงข้าม รพ.นครพิงค์ ที่อยู่ห่างออกไปราว 500 เมตร ถึงแดดจะร้อนจัด รถราวิ่งขวักไขว่ ยืดระยะให้ห่างปาน 500 ปีแสง แต่ก็มิอาจทัดทานสัญชาตญาณสุภาพบุรุษได้
ประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิต ในการใช้บริการร้านถ่ายเอกสาร จึงค่อนข้างร้อน แถมยังต้องรอนาน เครื่องถ่ายเอกสารตั้งโต๊ะตัวน้อย จำรุ่นไม่ได้ กว่าจะไหลมาแต่ละใบใจแทบขาด ต้องช่วยลุงเจ้าของร้าน เรียงเย็บงานอยู่นาน
จากนั้นก็เสี่ยงชีวิต หอบงานถ่ายเอกสารข้ามถนนสายเชียงใหม่-แม่ริม ที่รถวิ่งกันเร็วปานจรวด เพื่อนใหม่ทั้งหลายนั่งรอใจจดใจจ่อ ส่วนคุณครูรอไม่ไหวกลับไปก่อนแล้ว
เพื่อนยิ้มขอบคุณ คงประทับใจมาก ชมกันยกใหญ่ว่าไม่มีมอเตอร์ไซค์ก็ไม่บอก นึกว่านั่งรถคิวแม่ริม กลับไปถ่ายเอกสารในเมืองซะอีก
ปีต่อมา 2533 ผมจบ ม.6 จาก กศน. ด้วยเกรดเฉลี่ย 1.08 แม้จะเป็นไปตามที่คาดหวังไว้คือ สอบเอ็นทรานส์ไม่ติด แต่ในปีต่อมาก็กัดฟันสอบใหม่
รอบนี้ขยันมากขึ้น ทำทุกวิถีทาง ทั้งนั่งสมาธิ สวดมนต์ไหว้พระ บนบานศาลกล่าว จนในที่สุดก็ได้เป็นภาระสิ่งศักดิ์สิทธิ์สมใจ สอบเอนทรานส์ติด ได้เป็นลูกช้าง แมสคอมฯ มช.
ปี 2535 แมสคอมฯ หรือ Mass Communication ยังเป็นภาควิชาการสื่อสารมวลชน คณะมนุษยศาสตร์ มช. พิราบขาวนกสื่อสาร เริ่มกางปีกออกเดินทาง คลานสูงบ้าง คลานต่ำบ้าง ก็ว่ากันไป เรื่องบินยังไม่ต้องพูดถึง
หนึ่งในกิจกรรมรับน้องใหม่แมสคอมฯ คือพี่ๆ ให้แบ่งกลุ่มกันทำจุลสาร “ลานแก้ว” เอามาให้รุ่นพี่ และเพื่อนๆ อ่านกัน
หลักฐานหนึ่งที่แสดงว่า เครื่องถ่ายเอกสาร อยู่ในรันเวย์พิราบขาวหัดบิน คือบทบรรณาธิการของ ลานแก้วฉบับปฐมฤกษ์ ‘35 ได้รำพึงถึงขั้นตอนการผลิตจุลสารคร่าวๆ ว่า
จุลสารลานแก้ว รังสรรค์ขึ้นโดยใช้เทคนิคการตัดแปะเนื้อหาลงบนกระดาษ F14 แล้วส่งร้านถ่ายเอกสาร ทำสำเนา พับครึ่งเย็บมุงหลังคา เรื่องและภาพ มาจากน้ำหมึกดิบๆ ไม่ว่าจะเป็นการเขียนด้วยปากกา พิมพ์ดีดข้อความ การวาดภาพ หรือแอบตัดจากนิตยสาร
กลุ่มไหนมีคอมพิวเตอร์ ก็มักจะปรินท์ภาพหรือตัวหนังสือมาประดับตกแต่ง แม้ช่วงวัยนั้นจะได้เรียนในโรงเรียนกันมาบ้าง ทั้ง GW Basic จุฬาเวิร์ด หรือ ราชวิถีเวิร์ด แต่ส่วนมากก็ไม่ได้มีคอมพิวเตอร์ติดบ้าน เหมือนเครื่องพิมพ์ดีด หรือปากกา
เรียนแมสคอมฯ ไปได้ปีเดียว เผลอไปตกหลุมพรางจักรวาลเข้าให้ ปิดเทอมใหญ่หัวใจก็เลยว้าวุ่น เพื่อไม่ให้ความพลุ้งพล่าน ทำลายชีวิตให้เตลิดเปิดเปิง โลกเลยเหวี่ยงให้ไปขอฝึกงานเป็นผู้สื่อข่าว ที่หนังสือพิมพ์ “ผู้จัดการ” สำนักงานไม่ไกลจาก มช. ทำให้เรียนซัมเมอร์ พร้อมฝึกงานไปด้วยได้
แมเนเจอร์ มีเดีย กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ขณะนั้นคือชั้น 2 ทั้งชั้นของอาคารชุดเชียงใหม่ทาวเวอร์ ในซอยห้วยแก้วพาเลซ ตรงข้ามโรงแรมเชียงใหม่ภูคำ ก่อนถึงตึกกลมตึกเหลี่ยม นับเป็นห้องเรียนแรกในระบบนิเวศน์งานของนักหนังสือพิมพ์ งานหลักคือ หัดทำข่าว ถ่ายรูป พิมพ์ข่าวด้วยเครื่องพิมพ์ดีด ส่งให้ กอง บก.
หลังผ่านการฝึกงานได้พักหนึ่ง ปีกเริ่มกล้า แต่ขายังสั่น ท้องยังหิว อยากลองทำงานที่ได้เงินมายาไส้บ้าง เลยไปสมัครงานที่ กอง บก. “บันเทิงธุรกิจ” หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแนวแท็บลอยด์ พิมพ์ออฟเซ็ตปก 4 สี
สำนักงานตั้งอยู่ในหมู่บ้านระมิงค์ ถ.ทิพยเนตร กลางทางระหว่างบ้าน กับ มช. พอดี เนื้อหาข่าวหลักๆ เหมือนชื่อหนังสือ แต่ส่วนสำคัญคือหน้าโฆษณา รายได้หลักที่ทรงพลัง พิมพ์แจกกระจายไปวางตามจุดสำคัญต่างๆ ทั่วเชียงใหม่
ทุกรอยน้ำหมึก จากลูกโมลงเพลทไปเปื้อนกระดาษ ล้วนฝากรอยเปรอะจากการกางปีกเพื่อคลาน บนหนทางที่โรยด้วยกลีบกระดาษบาง บ้างก็ซ่อนหลุมพรางไว้ใต้คราบน้ำหมึก บ้างก็สร้างรอยแผลลึกให้ชวนหลั่งน้ำตา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น