นับตั้งแต่กระดาษใบแรก เปื้อนหมึกจากการเรียนพิมพ์ดีด เพื่อเทียบโอนวิชาชีพ กศน. ชีวิตก็ดูจะผูกพันกับกระดาษและน้ำหมึกมาโดยตลอด แรกๆ หนทางก็โรยด้วยกลีบกระดาษขาวบาง หลังๆ เริ่มเปื้อนเปรอะ ยิ่งนานยิ่งเลอะเทอะ
การเป็นนักเรียน กศน. ให้ประสบการณ์มากกว่าที่คิด ไม่ว่าจะเป็นการมีเพื่อนร่วมชั้นเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน หรือ เพื่อนใหม่หน้าตาดีต่างโรงเรียน ที่เป็นดังหลุมพรางเล็กๆ ช่วยกระตุ้นให้การเรียนรู้มีสีสันยิ่งขึ้นวันหนึ่ง คุณครู กศน. ถามหาอาสาสมัคร ไปถ่ายเอกสารการบ้านมาให้เพื่อนๆ วิญญาณสุภาพบุรุษกระโจนลงหลุมพรางทันใด รีบรับอาสาคุณครู จนลืมไปว่าตนเองไม่มีมอเตอร์ไซค์
แถว กศน. มีร้านถ่ายเอกสารอยู่ร้านเดียว คือฝั่งตรงข้าม รพ.นครพิงค์ ที่อยู่เยื้องห่างออกไปราว 500 เมตร ถึงแดดจะร้อนจัด ยืดระยะให้ห่างปาน 500 ปีแสง แต่ก็มิอาจทัดทานการตกหลุมพรางได้







